Can Anyone Become a Japanese Calligrapher?

The Title Can Be Claimed, but the Path Appears in the Line

In Japan, there is no single fixed entrance to calling oneself a “calligrapher.”

In that sense, a person becomes a calligrapher from the moment they choose to call themselves one.

Even without a long history of practice, awards, or belonging to a particular calligraphy association or school, one can still call oneself a calligrapher.

But calligraphy is very honest.

It appears in the line.
It appears in the words one chooses.
It appears in the empty space.

No matter how much the appearance is arranged, or how much presentation is added, that alone does not become part of the brush line.

How much time a person has spent holding the brush.
How much they have looked at lines.
Whether they understand how ink enters the paper.
Whether they are afraid of empty space.
Whether they are only tracing the shape, or whether there is breath inside the line.

These things remain quietly on the paper.

The “Do” in Shodo

The word shodo, Japanese calligraphy, contains the character “do,” meaning a way or path.

Like judo, kendo, karate-do, kado, or sado, it is not only about technique. It also contains the time a person has spent walking that path.

Learning the shape of characters.
Understanding how to use the brush.
Learning the feeling of holding ink in the brush.
Knowing the distance between brush and paper.
Studying classical examples.
Writing again and again, and looking again and again.

All of these are important parts of calligraphy.

But I do not think the “do” in shodo exists only for writing beautiful characters.

What has this person seen?
What have they valued?
What words do they choose?
Where do they stop, and where do they leave space?

The path a person has walked appears within the line.

That is why a person can become a calligrapher from the moment they claim the title.
But the way they have faced calligraphy will still appear in the line.

Certifications, Examinations, and Systems Related to Calligraphy

Is there only one path to becoming a calligrapher?

No.
There are many entrances into Japanese calligraphy.

There are also examinations and systems related to calligraphy.

For example, to teach calligraphy as a school subject, such as at a Japanese high school, a teaching license is required.
There are also examinations such as the Hard Pen and Brush Writing Skills Test, which assess knowledge and skill in handwriting and brush writing.

In addition, Japan has many calligraphy organizations, associations, schools, and teaching lineages.
Each may have its own system of ranks, teaching licenses, exhibitions, and certifications.

The path of obtaining a qualification.
The path of learning at a school.
The path of teaching as an instructor.
The path of submitting work to public exhibitions.
The path of belonging to an association.
The path of working with commercial calligraphy or design.
And the path of continuing to write one’s own work without strongly belonging anywhere.

There are truly many paths in Japanese calligraphy.

Places of Recognition

Anyone can call themselves a calligrapher.

But not everyone is recognized in the same way.

In the world of Japanese calligraphy, there are long-established public exhibitions and systems of evaluation. Being recognized in a major calligraphy exhibition, or in a broader art exhibition such as Nitten, of course carries great meaning.

The experience of being evaluated in such a place has a certain weight. I have also received an award at the Sankei International Shodo Exhibition, and I have learned a great deal from the world of public exhibitions.

The tension of submitting a work.
Being seen among many other works.
Having one’s calligraphy evaluated in a place beyond personal preference.

Such experiences do carry weight.

But being a calligrapher cannot be explained by that alone.

Awards are one record of a person’s path.
Titles can also offer clues about where someone has studied and what kinds of places they have been part of.

Even so, what remains on the paper in the end is the line.

Rather than looking only at titles, I value looking at the actual line, the empty space, and the choice of words left on the paper.

Not About Wearing a Kimono

When some people hear “Japanese calligrapher,” they may imagine a kimono, a Japanese room, tatami mats, sitting in seiza, or a large brush.

But even as a Japanese calligrapher, one does not always wear a kimono.

I myself do not wear a kimono for my work.
No matter how much the appearance is arranged, it does not appear in the brush line.

What matters in calligraphy is not the clothing, but the hand that holds the brush.
The line.
The empty space.
And the time spent writing.

Rather than adding a “Japanese-looking” appearance, I value looking at the line that remains on the paper.

The line left on the paper speaks for the calligraphy.

Writing as Quiet Lines Japan

At Quiet Lines Japan, I value calligraphy that can be placed quietly in everyday life, rather than large works made for exhibitions or calligraphy created for strong visual performance.

Calligraphy that does not raise its voice to become the main character of a room, but exists quietly within the air of daily life.

But being quiet does not mean being weak.

The line shows the path a person has walked.
The words chosen show what a person is looking at.
The empty space shows what a person leaves behind, and what they choose not to place there.

A person can become a calligrapher from the moment they claim the title.

But calligraphy is lifelong learning.

There are many people who have written for decades and still do not easily call themselves calligraphers.
I think this is because calligraphy is not a skill with a fixed ending, but a path one continues to walk.

I am also still on that path.

The calligraphy of Quiet Lines Japan is made from lines born along that path.
Rather than seeing only the title, I hope you will look at the line, the words, the empty space, and the presence that remains there.

Related Links

View Quiet Lines Japan Works
https://quietlinesjapan.com/works

About Quiet Lines Japan
https://quietlinesjapan.com/en/about

What to Look for in the Lines of Hand-Brushed Japanese Calligraphy
https://quietlinesjapan.com/journal/real-hand-brushed-japanese-calligraphy-guide

Le titre peut être revendiqué, mais le chemin apparaît dans la ligne

Au Japon, il n’existe pas une seule entrée fixe pour se dire « calligraphe ».

En ce sens, une personne devient calligraphe à partir du moment où elle choisit de se nommer ainsi.

Même sans une longue histoire de pratique, sans prix, ou sans appartenance à une association ou à une école particulière de calligraphie, il est possible de se dire calligraphe.

Mais la calligraphie est très honnête.

Cela apparaît dans la ligne.
Cela apparaît dans les mots que l’on choisit.
Cela apparaît dans l’espace vide.

Peu importe à quel point l’apparence est soignée, ou combien la présentation est travaillée, cela ne devient pas pour autant une partie de la ligne tracée au pinceau.

Le temps passé à tenir le pinceau.
Le temps passé à regarder les lignes.
La compréhension de la façon dont l’encre entre dans le papier.
La peur, ou non, de l’espace vide.
Le fait de simplement suivre la forme, ou de laisser une respiration exister dans la ligne.

Toutes ces choses restent silencieusement sur le papier.

Le « do » dans shodo

Le mot shodo, la calligraphie japonaise, contient le caractère « do », qui signifie une voie ou un chemin.

Comme dans judo, kendo, karate-do, kado ou sado, il ne s’agit pas seulement de technique. Il y a aussi le temps qu’une personne a passé à marcher sur ce chemin.

Apprendre la forme des caractères.
Comprendre comment utiliser le pinceau.
Apprendre la sensation de l’encre contenue dans le pinceau.
Connaître la distance entre le pinceau et le papier.
Étudier les modèles classiques.
Écrire encore et encore, puis regarder encore et encore.

Tout cela fait partie de la calligraphie.

Mais je ne pense pas que le « do » dans shodo existe seulement pour écrire de beaux caractères.

Qu’a vu cette personne ?
Qu’a-t-elle valorisé ?
Quels mots choisit-elle ?
Où s’arrête-t-elle, et où laisse-t-elle de l’espace ?

Le chemin qu’une personne a parcouru apparaît dans la ligne.

C’est pourquoi une personne peut devenir calligraphe à partir du moment où elle revendique ce titre.
Mais la manière dont elle a fait face à la calligraphie apparaîtra toujours dans la ligne.

Certifications, examens et systèmes liés à la calligraphie

Existe-t-il un seul chemin pour devenir calligraphe ?

Non.
Il existe de nombreuses entrées dans la calligraphie japonaise.

Il existe aussi des examens et des systèmes liés à la calligraphie.

Par exemple, pour enseigner la calligraphie comme matière scolaire, notamment dans un lycée japonais, une licence d’enseignement est nécessaire.
Il existe également des examens tels que le Hard Pen and Brush Writing Skills Test, qui évaluent les connaissances et les compétences en écriture manuscrite et en écriture au pinceau.

De plus, le Japon compte de nombreuses organisations, associations, écoles et lignées d’enseignement de calligraphie.
Chacune peut avoir son propre système de grades, de licences d’enseignement, d’expositions et de certifications.

Le chemin de l’obtention d’une qualification.
Le chemin de l’apprentissage dans une école.
Le chemin de l’enseignement en tant qu’instructeur.
Le chemin de la présentation d’œuvres dans des expositions publiques.
Le chemin de l’appartenance à une association.
Le chemin de la calligraphie commerciale ou du design.
Et le chemin de continuer à écrire ses propres œuvres sans appartenir fortement à un groupe particulier.

Il existe vraiment de nombreux chemins dans la calligraphie japonaise.

Les lieux de reconnaissance

Tout le monde peut se dire calligraphe.

Mais tout le monde n’est pas reconnu de la même manière.

Dans le monde de la calligraphie japonaise, il existe des expositions publiques anciennes et des systèmes d’évaluation. Être reconnu dans une grande exposition de calligraphie, ou dans une exposition d’art plus large comme le Nitten, a bien sûr une grande signification.

L’expérience d’être évalué dans un tel lieu a un poids certain. J’ai moi-même reçu un prix au Sankei International Shodo Exhibition, et j’ai beaucoup appris du monde des expositions publiques.

La tension de présenter une œuvre.
Le fait d’être vu parmi de nombreuses autres œuvres.
Le fait de voir sa calligraphie évaluée dans un lieu qui dépasse les préférences personnelles.

Ces expériences ont réellement du poids.

Mais être calligraphe ne peut pas s’expliquer uniquement par cela.

Les prix sont l’une des traces du chemin d’une personne.
Les titres peuvent aussi donner des indices sur les lieux où une personne a étudié et les milieux dont elle a fait partie.

Et pourtant, ce qui reste finalement sur le papier, c’est la ligne.

Plutôt que de regarder seulement les titres, j’accorde de l’importance à la ligne elle-même, à l’espace vide et au choix des mots laissés sur le papier.

Ce n’est pas une question de porter un kimono

Lorsque certaines personnes entendent « calligraphe japonais », elles peuvent imaginer un kimono, une pièce japonaise, des tatamis, la position seiza ou un grand pinceau.

Mais même en tant que calligraphe japonais, on ne porte pas toujours un kimono.

Moi-même, je ne porte pas de kimono pour mon travail.
Peu importe à quel point l’apparence est soignée, cela n’apparaît pas dans la ligne du pinceau.

Ce qui compte en calligraphie, ce n’est pas le vêtement, mais la main qui tient le pinceau.
La ligne.
L’espace vide.
Et le temps passé à écrire.

Plutôt que d’ajouter une apparence « japonaise », j’accorde de l’importance à la ligne qui reste sur le papier.

La ligne laissée sur le papier parle pour la calligraphie.

Écrire en tant que Quiet Lines Japan

Chez Quiet Lines Japan, j’accorde de l’importance à une calligraphie qui peut être placée tranquillement dans la vie quotidienne, plutôt qu’à de grandes œuvres destinées aux expositions ou à une calligraphie créée pour une forte performance visuelle.

Une calligraphie qui ne hausse pas la voix pour devenir le personnage principal d’une pièce, mais qui existe tranquillement dans l’air de la vie quotidienne.

Mais être calme ne signifie pas être faible.

La ligne montre le chemin qu’une personne a parcouru.
Les mots choisis montrent ce qu’une personne regarde.
L’espace vide montre ce qu’une personne laisse derrière elle, et ce qu’elle choisit de ne pas placer là.

Une personne peut devenir calligraphe à partir du moment où elle revendique ce titre.

Mais la calligraphie est un apprentissage de toute une vie.

Il existe de nombreuses personnes qui écrivent depuis des décennies et qui ne se disent pourtant pas facilement calligraphes.
Je pense que c’est parce que la calligraphie n’est pas une compétence avec une fin fixe, mais un chemin que l’on continue de parcourir.

Moi aussi, je suis encore sur ce chemin.

La calligraphie de Quiet Lines Japan est faite de lignes nées le long de ce chemin.
Plutôt que de voir seulement le titre, j’espère que vous regarderez la ligne, les mots, l’espace vide et la présence qui y demeure.

Liens associés

Voir les œuvres de Quiet Lines Japan
https://quietlinesjapan.com/works

À propos de Quiet Lines Japan
https://quietlinesjapan.com/fr/about

Ce qu’il faut observer dans les lignes de la calligraphie japonaise tracée à la main
https://quietlinesjapan.com/journal/real-hand-brushed-japanese-calligraphy-guide

Der Titel kann angenommen werden, aber der gegangene Weg erscheint in der Linie

In Japan gibt es keinen einzigen festgelegten Eingang, um sich selbst „Kalligraf“ oder „Kalligrafin“ zu nennen.

In diesem Sinne wird ein Mensch von dem Moment an Kalligraf, in dem er sich entscheidet, sich so zu nennen.

Auch ohne eine lange Praxisgeschichte, ohne Auszeichnungen oder ohne Zugehörigkeit zu einer bestimmten Kalligrafievereinigung oder Schule kann man sich Kalligraf nennen.

Doch Kalligrafie ist sehr ehrlich.

Sie zeigt sich in der Linie.
Sie zeigt sich in den gewählten Worten.
Sie zeigt sich im leeren Raum.

Ganz gleich, wie sehr das äußere Erscheinungsbild gestaltet wird oder wie viel Inszenierung hinzukommt: Das allein wird nicht Teil der Pinselspur.

Wie viel Zeit ein Mensch mit dem Pinsel verbracht hat.
Wie viel er Linien betrachtet hat.
Ob er versteht, wie die Tusche in das Papier eintritt.
Ob er Angst vor leerem Raum hat.
Ob er nur die Form nachzeichnet, oder ob in der Linie ein Atem liegt.

All diese Dinge bleiben still auf dem Papier zurück.

Das „Do“ in Shodo

Das Wort shodo, japanische Kalligrafie, enthält das Zeichen „do“, das einen Weg oder Pfad bedeutet.

Wie bei Judo, Kendo, Karate-do, Kado oder Sado geht es nicht nur um Technik. Darin liegt auch die Zeit, die ein Mensch damit verbracht hat, diesen Weg zu gehen.

Die Form der Zeichen lernen.
Den Umgang mit dem Pinsel verstehen.
Das Gefühl lernen, Tusche im Pinsel zu halten.
Den Abstand zwischen Pinsel und Papier kennen.
Klassische Vorbilder studieren.
Immer wieder schreiben und immer wieder betrachten.

All das sind wichtige Teile der Kalligrafie.

Doch ich glaube nicht, dass das „do“ in shodo nur dafür da ist, schöne Zeichen zu schreiben.

Was hat dieser Mensch gesehen?
Was hat er wertgeschätzt?
Welche Worte wählt er?
Wo hält er an, und wo lässt er Raum?

Der Weg, den ein Mensch gegangen ist, erscheint in der Linie.

Deshalb kann ein Mensch von dem Moment an Kalligraf werden, in dem er diesen Titel für sich annimmt.
Doch die Art, wie er der Kalligrafie begegnet ist, wird dennoch in der Linie sichtbar.

Prüfungen, Nachweise und Systeme rund um Kalligrafie

Gibt es nur einen Weg, Kalligraf zu werden?

Nein.
Es gibt viele Eingänge in die japanische Kalligrafie.

Es gibt auch Prüfungen und Systeme, die mit Kalligrafie verbunden sind.

Um Kalligrafie als Schulfach zu unterrichten, zum Beispiel an einer japanischen Oberschule, ist eine Lehrbefähigung erforderlich.
Es gibt außerdem Prüfungen wie den Hard Pen and Brush Writing Skills Test, bei dem Wissen und Fertigkeiten im Schreiben mit Stift und Pinsel geprüft werden.

Darüber hinaus gibt es in Japan viele Kalligrafieorganisationen, Vereinigungen, Schulen und Unterrichtslinien.
Jede von ihnen kann eigene Systeme für Ränge, Lehrberechtigungen, Ausstellungen und Zertifizierungen haben.

Der Weg, eine Qualifikation zu erwerben.
Der Weg, an einer Schule zu lernen.
Der Weg, als Lehrperson zu unterrichten.
Der Weg, Werke bei öffentlichen Ausstellungen einzureichen.
Der Weg, einer Vereinigung anzugehören.
Der Weg, mit kommerzieller Kalligrafie oder Design zu arbeiten.
Und der Weg, weiter eigene Werke zu schreiben, ohne sich stark irgendwo zuzuordnen.

In der japanischen Kalligrafie gibt es wirklich viele Wege.

Orte der Anerkennung

Jeder kann sich Kalligraf nennen.

Aber nicht jeder wird auf dieselbe Weise anerkannt.

In der Welt der japanischen Kalligrafie gibt es traditionsreiche öffentliche Ausstellungen und Systeme der Bewertung. In einer großen Kalligrafieausstellung anerkannt zu werden, oder in einer umfassenderen Kunstausstellung wie der Nitten, hat natürlich große Bedeutung.

Die Erfahrung, an einem solchen Ort bewertet zu werden, hat ein eigenes Gewicht. Auch ich habe eine Auszeichnung bei der Sankei International Shodo Exhibition erhalten und viel aus der Welt der öffentlichen Ausstellungen gelernt.

Die Spannung, ein Werk einzureichen.
Unter vielen anderen Werken gesehen zu werden.
Die eigene Kalligrafie an einem Ort bewertet zu sehen, der über persönliche Vorlieben hinausgeht.

Solche Erfahrungen haben tatsächlich Gewicht.

Doch Kalligraf zu sein lässt sich nicht allein dadurch erklären.

Auszeichnungen sind eine Spur des Weges eines Menschen.
Titel können ebenfalls Hinweise darauf geben, wo jemand gelernt hat und zu welchen Orten oder Kreisen er gehörte.

Und dennoch bleibt am Ende auf dem Papier die Linie.

Statt nur auf Titel zu schauen, lege ich Wert darauf, die tatsächliche Linie, den leeren Raum und die Wahl der Worte zu betrachten, die auf dem Papier zurückbleiben.

Es geht nicht darum, einen Kimono zu tragen

Wenn manche Menschen „japanischer Kalligraf“ hören, stellen sie sich vielleicht einen Kimono, einen japanischen Raum, Tatami-Matten, Sitzen im Seiza oder einen großen Pinsel vor.

Doch auch als japanischer Kalligraf trägt man nicht immer einen Kimono.

Ich selbst trage für meine Arbeit keinen Kimono.
Ganz gleich, wie sehr das Erscheinungsbild gestaltet wird, es erscheint nicht in der Pinselspur.

Wichtig in der Kalligrafie ist nicht die Kleidung, sondern die Hand, die den Pinsel hält.
Die Linie.
Der leere Raum.
Und die Zeit, die mit dem Schreiben verbracht wurde.

Statt ein „japanisch wirkendes“ Erscheinungsbild hinzuzufügen, lege ich Wert darauf, die Linie zu betrachten, die auf dem Papier bleibt.

Die Linie auf dem Papier spricht für die Kalligrafie.

Schreiben als Quiet Lines Japan

Bei Quiet Lines Japan lege ich Wert auf Kalligrafie, die ruhig im Alltag platziert werden kann, statt auf große Werke für Ausstellungen oder Kalligrafie für eine starke visuelle Performance.

Kalligrafie, die nicht ihre Stimme erhebt, um zur Hauptfigur eines Raumes zu werden, sondern ruhig in der Luft des täglichen Lebens existiert.

Doch ruhig zu sein bedeutet nicht, schwach zu sein.

Die Linie zeigt den Weg, den ein Mensch gegangen ist.
Die gewählten Worte zeigen, worauf ein Mensch schaut.
Der leere Raum zeigt, was ein Mensch zurücklässt und was er dort nicht platziert.

Ein Mensch kann von dem Moment an Kalligraf werden, in dem er diesen Titel für sich annimmt.

Doch Kalligrafie ist ein lebenslanges Lernen.

Es gibt viele Menschen, die seit Jahrzehnten schreiben und sich dennoch nicht leichtfertig Kalligraf nennen.
Ich denke, das liegt daran, dass Kalligrafie keine Fähigkeit mit einem festen Ende ist, sondern ein Weg, den man weitergeht.

Auch ich bin noch auf diesem Weg.

Die Kalligrafie von Quiet Lines Japan besteht aus Linien, die auf diesem Weg entstanden sind.
Statt nur den Titel zu sehen, hoffe ich, dass Sie die Linie, die Worte, den leeren Raum und die Präsenz betrachten, die dort zurückbleibt.

Verwandte Links

Werke von Quiet Lines Japan ansehen
https://quietlinesjapan.com/works

Über Quiet Lines Japan
https://quietlinesjapan.com/de/about

Worauf man in den Linien handgeschriebener japanischer Kalligrafie achten kann
https://quietlinesjapan.com/journal/real-hand-brushed-japanese-calligraphy-guide

De titel kan worden aangenomen, maar de afgelegde weg verschijnt in de lijn

In Japan is er niet één vaste ingang om jezelf een “kalligraaf” te noemen.

In die zin wordt iemand kalligraaf vanaf het moment dat die persoon ervoor kiest zichzelf zo te noemen.

Ook zonder een lange geschiedenis van oefening, zonder prijzen, of zonder verbonden te zijn aan een bepaalde kalligrafievereniging of school, kan iemand zichzelf kalligraaf noemen.

Maar kalligrafie is heel eerlijk.

Het verschijnt in de lijn.
Het verschijnt in de woorden die iemand kiest.
Het verschijnt in de lege ruimte.

Hoe zorgvuldig het uiterlijk ook wordt vormgegeven, en hoeveel presentatie er ook wordt toegevoegd, dat alleen wordt nog geen deel van de penseellijn.

Hoeveel tijd iemand met het penseel heeft doorgebracht.
Hoeveel iemand naar lijnen heeft gekeken.
Of iemand begrijpt hoe de inkt het papier binnengaat.
Of iemand bang is voor lege ruimte.
Of iemand alleen de vorm natekent, of dat er adem in de lijn aanwezig is.

Al deze dingen blijven stil op het papier achter.

De “do” in shodo

Het woord shodo, Japanse kalligrafie, bevat het teken “do”, dat een weg of pad betekent.

Net als bij judo, kendo, karate-do, kado of sado gaat het niet alleen om techniek. Het bevat ook de tijd die iemand heeft doorgebracht met het bewandelen van die weg.

De vorm van karakters leren.
Begrijpen hoe je het penseel gebruikt.
Het gevoel leren van inkt in het penseel houden.
De afstand tussen penseel en papier kennen.
Klassieke voorbeelden bestuderen.
Steeds opnieuw schrijven, en steeds opnieuw kijken.

Dit alles zijn belangrijke delen van kalligrafie.

Maar ik denk niet dat de “do” in shodo alleen bestaat om mooie karakters te schrijven.

Wat heeft deze persoon gezien?
Wat heeft deze persoon belangrijk gevonden?
Welke woorden kiest deze persoon?
Waar stopt deze persoon, en waar blijft ruimte over?

De weg die iemand heeft afgelegd, verschijnt in de lijn.

Daarom kan iemand kalligraaf worden vanaf het moment dat die persoon de titel aanneemt.
Maar de manier waarop iemand kalligrafie tegemoet is getreden, zal toch in de lijn verschijnen.

Examens, certificeringen en systemen rond kalligrafie

Is er maar één weg om kalligraaf te worden?

Nee.
Er zijn veel ingangen tot Japanse kalligrafie.

Er zijn ook examens en systemen die met kalligrafie te maken hebben.

Om kalligrafie als schoolvak te onderwijzen, bijvoorbeeld op een Japanse middelbare school, is een onderwijsbevoegdheid nodig.
Er zijn ook examens zoals de Hard Pen and Brush Writing Skills Test, die kennis en vaardigheid in schrijven met pen en penseel beoordelen.

Daarnaast heeft Japan veel kalligrafieorganisaties, verenigingen, scholen en onderwijslijnen.
Elke daarvan kan een eigen systeem hebben van rangen, onderwijslicenties, tentoonstellingen en certificeringen.

De weg van het behalen van een kwalificatie.
De weg van leren aan een school.
De weg van lesgeven als instructeur.
De weg van werk inzenden naar openbare tentoonstellingen.
De weg van behoren tot een vereniging.
De weg van werken met commerciële kalligrafie of design.
En de weg van blijven schrijven als eigen werk, zonder zich sterk ergens aan te verbinden.

Er zijn werkelijk veel wegen binnen de Japanse kalligrafie.

Plaatsen van erkenning

Iedereen kan zichzelf kalligraaf noemen.

Maar niet iedereen wordt op dezelfde manier erkend.

In de wereld van de Japanse kalligrafie bestaan er al lang gevestigde openbare tentoonstellingen en beoordelingssystemen. Erkend worden in een grote kalligrafietentoonstelling, of in een bredere kunsttentoonstelling zoals de Nitten, heeft natuurlijk grote betekenis.

De ervaring om op zo’n plaats beoordeeld te worden, heeft een zeker gewicht. Ook ik heb een prijs ontvangen op de Sankei International Shodo Exhibition, en ik heb veel geleerd van de wereld van openbare tentoonstellingen.

De spanning van het inzenden van een werk.
Gezien worden tussen vele andere werken.
Je eigen kalligrafie beoordeeld zien op een plaats die verder gaat dan persoonlijke voorkeur.

Zulke ervaringen dragen werkelijk gewicht.

Maar kalligraaf zijn kan niet alleen daardoor worden uitgelegd.

Prijzen zijn één spoor van iemands weg.
Titels kunnen ook aanwijzingen geven over waar iemand heeft gestudeerd en van welke plaatsen of kringen iemand deel heeft uitgemaakt.

Toch blijft uiteindelijk op het papier de lijn over.

In plaats van alleen naar titels te kijken, hecht ik waarde aan het kijken naar de werkelijke lijn, de lege ruimte en de keuze van woorden die op het papier zijn achtergelaten.

Het gaat niet om het dragen van een kimono

Wanneer sommige mensen “Japanse kalligraaf” horen, stellen ze zich misschien een kimono voor, een Japanse kamer, tatamimatten, zitten in seiza, of een groot penseel.

Maar ook als Japanse kalligraaf draagt men niet altijd een kimono.

Ikzelf draag geen kimono voor mijn werk.
Hoe zorgvuldig het uiterlijk ook wordt vormgegeven, het verschijnt niet in de penseellijn.

Wat in kalligrafie belangrijk is, is niet de kleding, maar de hand die het penseel vasthoudt.
De lijn.
De lege ruimte.
En de tijd die aan schrijven is besteed.

In plaats van een “Japans ogend” uiterlijk toe te voegen, hecht ik waarde aan het kijken naar de lijn die op het papier achterblijft.

De lijn op het papier spreekt voor de kalligrafie.

Schrijven als Quiet Lines Japan

Bij Quiet Lines Japan hecht ik waarde aan kalligrafie die rustig in het dagelijks leven kan worden geplaatst, in plaats van grote werken voor tentoonstellingen of kalligrafie die is gemaakt voor een sterke visuele performance.

Kalligrafie die haar stem niet verheft om de hoofdrolspeler van een kamer te worden, maar rustig bestaat in de lucht van het dagelijks leven.

Maar stil zijn betekent niet zwak zijn.

De lijn toont de weg die iemand heeft afgelegd.
De gekozen woorden tonen waar iemand naar kijkt.
De lege ruimte toont wat iemand achterlaat, en wat iemand ervoor kiest daar niet te plaatsen.

Iemand kan kalligraaf worden vanaf het moment dat die persoon de titel aanneemt.

Maar kalligrafie is een leven lang leren.

Er zijn veel mensen die al tientallen jaren schrijven en zichzelf toch niet gemakkelijk kalligraaf noemen.
Ik denk dat dit komt doordat kalligrafie geen vaardigheid is met een vast eindpunt, maar een weg die men blijft bewandelen.

Ook ik ben nog op die weg.

De kalligrafie van Quiet Lines Japan bestaat uit lijnen die onderweg zijn ontstaan.
In plaats van alleen de titel te zien, hoop ik dat u kijkt naar de lijn, de woorden, de lege ruimte en de aanwezigheid die daar achterblijft.

Gerelateerde links

Bekijk werken van Quiet Lines Japan
https://quietlinesjapan.com/works

Over Quiet Lines Japan
https://quietlinesjapan.com/nl/about

Waar u op kunt letten in de lijnen van handgeschreven Japanse kalligrafie
https://quietlinesjapan.com/journal/real-hand-brushed-japanese-calligraphy-guide

Titeln kan tas i anspråk, men vägen syns i linjen

I Japan finns det inte en enda fast ingång till att kalla sig ”kalligraf”.

På det sättet blir en person kalligraf från den stund då hen väljer att kalla sig det.

Även utan en lång historia av övning, utan priser, eller utan att tillhöra en särskild kalligrafiförening eller skola, kan en person kalla sig kalligraf.

Men kalligrafi är mycket ärlig.

Det syns i linjen.
Det syns i orden man väljer.
Det syns i det tomma utrymmet.

Hur mycket utseendet än ordnas, och hur mycket presentation som än läggs till, blir det i sig inte en del av pensellinjen.

Hur mycket tid en person har tillbringat med penseln.
Hur mycket personen har betraktat linjer.
Om personen förstår hur tuschet går in i papperet.
Om personen är rädd för tomt utrymme.
Om personen bara följer formen, eller om det finns andning i linjen.

Allt detta blir stilla kvar på papperet.

”Do” i shodo

Ordet shodo, japansk kalligrafi, innehåller tecknet ”do”, som betyder en väg eller en stig.

Precis som i judo, kendo, karate-do, kado eller sado handlar det inte bara om teknik. Det innehåller också den tid en person har ägnat åt att gå den vägen.

Att lära sig tecknens form.
Att förstå hur penseln används.
Att lära sig känslan av att hålla tusch i penseln.
Att känna avståndet mellan pensel och papper.
Att studera klassiska förebilder.
Att skriva om och om igen, och se om och om igen.

Allt detta är viktiga delar av kalligrafi.

Men jag tror inte att ”do” i shodo bara finns till för att skriva vackra tecken.

Vad har den här personen sett?
Vad har personen värderat?
Vilka ord väljer personen?
Var stannar personen, och var lämnar personen utrymme?

Den väg en person har gått syns i linjen.

Därför kan en person bli kalligraf från den stund då hen tar titeln i anspråk.
Men sättet personen har mött kalligrafin på kommer ändå att synas i linjen.

Prov, certifieringar och system kopplade till kalligrafi

Finns det bara en väg till att bli kalligraf?

Nej.
Det finns många ingångar till japansk kalligrafi.

Det finns också prov och system som är kopplade till kalligrafi.

För att undervisa i kalligrafi som skolämne, till exempel på en japansk gymnasieskola, krävs en lärarlicens.
Det finns också prov som Hard Pen and Brush Writing Skills Test, som bedömer kunskap och färdighet i skrivning med penna och pensel.

Dessutom finns det i Japan många kalligrafiorganisationer, föreningar, skolor och undervisningslinjer.
Var och en kan ha sitt eget system för grader, lärarlicenser, utställningar och certifieringar.

Vägen att ta en kvalifikation.
Vägen att lära sig vid en skola.
Vägen att undervisa som instruktör.
Vägen att lämna in verk till offentliga utställningar.
Vägen att tillhöra en förening.
Vägen att arbeta med kommersiell kalligrafi eller design.
Och vägen att fortsätta skriva sitt eget arbete utan att starkt tillhöra någon särskild plats.

Det finns verkligen många vägar inom japansk kalligrafi.

Platser för erkännande

Vem som helst kan kalla sig kalligraf.

Men alla blir inte erkända på samma sätt.

I den japanska kalligrafins värld finns det länge etablerade offentliga utställningar och system för bedömning. Att bli erkänd i en stor kalligrafiutställning, eller i en bredare konstutställning som Nitten, har naturligtvis stor betydelse.

Erfarenheten av att bli bedömd på en sådan plats har en särskild tyngd. Jag har också fått ett pris vid Sankei International Shodo Exhibition, och jag har lärt mig mycket från världen av offentliga utställningar.

Spänningen i att lämna in ett verk.
Att bli sedd bland många andra verk.
Att få sin kalligrafi bedömd på en plats som går bortom personlig smak.

Sådana erfarenheter har verkligen tyngd.

Men att vara kalligraf kan inte förklaras enbart genom detta.

Priser är ett spår av en persons väg.
Titlar kan också ge ledtrådar om var någon har studerat och vilka platser eller kretsar personen har varit en del av.

Ändå är det linjen som till slut finns kvar på papperet.

I stället för att bara se på titlar värdesätter jag att se på den faktiska linjen, det tomma utrymmet och valet av ord som finns kvar på papperet.

Det handlar inte om att bära kimono

När vissa människor hör ”japansk kalligraf” kanske de föreställer sig en kimono, ett japanskt rum, tatamimattor, att sitta i seiza eller en stor pensel.

Men även som japansk kalligraf bär man inte alltid kimono.

Jag själv bär inte kimono i mitt arbete.
Hur mycket utseendet än ordnas, syns det inte i pensellinjen.

Det viktiga i kalligrafi är inte klädseln, utan handen som håller penseln.
Linjen.
Det tomma utrymmet.
Och tiden som har ägnats åt att skriva.

I stället för att lägga till ett ”japanskt utseende” värdesätter jag att se på linjen som blir kvar på papperet.

Linjen på papperet talar för kalligrafin.

Att skriva som Quiet Lines Japan

På Quiet Lines Japan värdesätter jag kalligrafi som kan placeras stilla i vardagen, snarare än stora verk skapade för utställningar eller kalligrafi skapad för stark visuell performance.

Kalligrafi som inte höjer rösten för att bli rummets huvudperson, utan finns stilla i vardagslivets luft.

Men att vara stilla betyder inte att vara svag.

Linjen visar den väg en person har gått.
De valda orden visar vad en person ser på.
Det tomma utrymmet visar vad en person lämnar efter sig, och vad personen väljer att inte placera där.

En person kan bli kalligraf från den stund då hen tar titeln i anspråk.

Men kalligrafi är ett livslångt lärande.

Det finns många människor som har skrivit i årtionden och ändå inte lätt kallar sig kalligrafer.
Jag tror att det beror på att kalligrafi inte är en färdighet med ett fast slut, utan en väg man fortsätter att gå.

Jag är också fortfarande på den vägen.

Kalligrafin från Quiet Lines Japan består av linjer som har fötts längs den vägen.
I stället för att bara se titeln hoppas jag att du ser på linjen, orden, det tomma utrymmet och närvaron som blir kvar där.

Relaterade länkar

Se verk från Quiet Lines Japan
https://quietlinesjapan.com/works

Om Quiet Lines Japan
https://quietlinesjapan.com/sv/about

Vad man kan se i linjerna i handskriven japansk kalligrafi
https://quietlinesjapan.com/journal/real-hand-brushed-japanese-calligraphy-guide

Il titolo può essere scelto, ma il cammino appare nella linea

In Giappone non esiste un unico ingresso fisso per chiamarsi “calligrafo”.

In questo senso, una persona diventa calligrafo dal momento in cui sceglie di chiamarsi così.

Anche senza una lunga storia di pratica, senza premi, o senza appartenere a una particolare associazione o scuola di calligrafia, una persona può comunque chiamarsi calligrafo.

Ma la calligrafia è molto onesta.

Appare nella linea.
Appare nelle parole che una persona sceglie.
Appare nello spazio vuoto.

Per quanto l’apparenza venga curata, o per quanta presentazione venga aggiunta, questo da solo non diventa parte della linea tracciata dal pennello.

Quanto tempo una persona ha passato con il pennello in mano.
Quanto ha osservato le linee.
Se comprende come l’inchiostro entra nella carta.
Se ha paura dello spazio vuoto.
Se sta solo seguendo la forma, oppure se nella linea esiste un respiro.

Tutte queste cose restano silenziosamente sulla carta.

Il “do” in shodo

La parola shodo, calligrafia giapponese, contiene il carattere “do”, che significa via o cammino.

Come in judo, kendo, karate-do, kado o sado, non riguarda soltanto la tecnica. Contiene anche il tempo che una persona ha trascorso camminando lungo quella via.

Imparare la forma dei caratteri.
Comprendere come usare il pennello.
Imparare la sensazione di trattenere l’inchiostro nel pennello.
Conoscere la distanza tra pennello e carta.
Studiare i modelli classici.
Scrivere ancora e ancora, e guardare ancora e ancora.

Tutto questo è una parte importante della calligrafia.

Ma non penso che il “do” in shodo esista solo per scrivere bei caratteri.

Che cosa ha visto questa persona?
Che cosa ha considerato importante?
Quali parole sceglie?
Dove si ferma, e dove lascia spazio?

Il cammino che una persona ha percorso appare nella linea.

Per questo una persona può diventare calligrafo dal momento in cui assume quel titolo.
Ma il modo in cui ha affrontato la calligrafia apparirà comunque nella linea.

Esami, certificazioni e sistemi legati alla calligrafia

Esiste una sola strada per diventare calligrafo?

No.
Ci sono molti ingressi nella calligrafia giapponese.

Esistono anche esami e sistemi legati alla calligrafia.

Per esempio, per insegnare calligrafia come materia scolastica, come in una scuola superiore giapponese, è necessaria una licenza di insegnamento.
Esistono anche esami come lo Hard Pen and Brush Writing Skills Test, che valutano conoscenze e abilità nella scrittura a penna e a pennello.

Inoltre, in Giappone esistono molte organizzazioni, associazioni, scuole e linee di insegnamento della calligrafia.
Ognuna può avere il proprio sistema di gradi, licenze di insegnamento, esposizioni e certificazioni.

La strada per ottenere una qualifica.
La strada per imparare in una scuola.
La strada per insegnare come istruttore.
La strada per presentare opere a esposizioni pubbliche.
La strada dell’appartenenza a un’associazione.
La strada del lavoro con la calligrafia commerciale o il design.
E la strada del continuare a scrivere le proprie opere senza appartenere fortemente a un luogo specifico.

Nella calligrafia giapponese esistono davvero molte strade.

Luoghi di riconoscimento

Chiunque può chiamarsi calligrafo.

Ma non tutti vengono riconosciuti nello stesso modo.

Nel mondo della calligrafia giapponese esistono esposizioni pubbliche di lunga tradizione e sistemi di valutazione. Essere riconosciuti in una grande esposizione di calligrafia, o in una più ampia esposizione d’arte come il Nitten, ha naturalmente un grande significato.

L’esperienza di essere valutati in un luogo simile ha un certo peso. Anch’io ho ricevuto un premio al Sankei International Shodo Exhibition, e ho imparato molto dal mondo delle esposizioni pubbliche.

La tensione di presentare un’opera.
Essere visti tra molte altre opere.
Vedere la propria calligrafia valutata in un luogo che va oltre il gusto personale.

Esperienze simili hanno davvero peso.

Ma essere calligrafo non può essere spiegato solo da questo.

I premi sono una traccia del cammino di una persona.
Anche i titoli possono offrire indizi su dove una persona ha studiato e di quali luoghi o ambienti ha fatto parte.

Eppure, alla fine, ciò che resta sulla carta è la linea.

Piuttosto che guardare soltanto i titoli, do valore all’osservare la linea reale, lo spazio vuoto e la scelta delle parole lasciate sulla carta.

Non si tratta di indossare un kimono

Quando alcune persone sentono “calligrafo giapponese”, forse immaginano un kimono, una stanza giapponese, tatami, la posizione seiza o un grande pennello.

Ma anche come calligrafo giapponese, non si indossa sempre un kimono.

Io stessa non indosso un kimono per il mio lavoro.
Per quanto l’apparenza venga curata, non appare nella linea del pennello.

Ciò che conta nella calligrafia non è l’abito, ma la mano che tiene il pennello.
La linea.
Lo spazio vuoto.
E il tempo trascorso a scrivere.

Piuttosto che aggiungere un’apparenza “giapponese”, do valore all’osservare la linea che resta sulla carta.

La linea lasciata sulla carta parla per la calligrafia.

Scrivere come Quiet Lines Japan

In Quiet Lines Japan do valore a una calligrafia che possa essere posta con calma nella vita quotidiana, piuttosto che a grandi opere create per esposizioni o a una calligrafia pensata per una forte performance visiva.

Una calligrafia che non alza la voce per diventare la protagonista di una stanza, ma che esiste quietamente nell’aria della vita di tutti i giorni.

Ma essere quieti non significa essere deboli.

La linea mostra il cammino che una persona ha percorso.
Le parole scelte mostrano ciò che una persona sta guardando.
Lo spazio vuoto mostra ciò che una persona lascia indietro, e ciò che sceglie di non collocare lì.

Una persona può diventare calligrafo dal momento in cui assume quel titolo.

Ma la calligrafia è un apprendimento che dura tutta la vita.

Ci sono molte persone che scrivono da decenni e che tuttavia non si chiamano facilmente calligrafi.
Penso che questo accada perché la calligrafia non è un’abilità con una fine definita, ma un cammino che si continua a percorrere.

Anch’io sono ancora su quel cammino.

La calligrafia di Quiet Lines Japan è fatta di linee nate lungo quel cammino.
Piuttosto che guardare soltanto il titolo, spero che possiate osservare la linea, le parole, lo spazio vuoto e la presenza che rimane lì.

Link correlati

Vedi le opere di Quiet Lines Japan
https://quietlinesjapan.com/works

Informazioni su Quiet Lines Japan
https://quietlinesjapan.com/it/about

Cosa osservare nelle linee della calligrafia giapponese scritta a mano
https://quietlinesjapan.com/journal/real-hand-brushed-japanese-calligraphy-guide

日本の書家には、誰でもなれるの？

名乗ることはできる。でも、歩んだ道は線に出る。

日本では、「書家」と名乗る入口は、ひとつに決まっていません。

それはつまり、名乗った時から書家である、ということです。

書歴や受賞歴がなくても、どこかの会派や教室に所属していなくても、自分で「書家」と名乗ることはできます。

けれど、書はとても正直です。

線に出ます。
選ぶ言葉に出ます。
余白にも出ます。

どれだけ見た目を整えても、どれだけ演出を重ねても、それがそのまま線になるわけではありません。

筆をどれだけ持ってきたか。
線をどれだけ見てきたか。
墨の入り方を知っているか。
余白を怖がっていないか。
形だけをなぞっているのか、それとも線の中に呼吸があるのか。

そうしたものは、紙の上に静かに残ります。

書道の「道」

「書道」という言葉には、「道」という字が入っています。

柔道、剣道、空手道、華道、茶道と同じように、そこには単なる技術だけではなく、その人が歩んできた時間があります。

文字の形を学ぶこと。
筆の使い方を知ること。
墨を含ませる感覚を覚えること。
紙との距離を知ること。
古典を学ぶこと。
何度も書き、何度も見直すこと。

どれも、書の大切な一部です。

けれど、書道の「道」は、ただ上手に文字を書くためだけのものではないと私は思っています。

何を見てきたのか。
何を大切にしてきたのか。
どんな言葉を選ぶのか。
どこで止まり、どこに余白を残すのか。

その人が歩んできた道は、線の中にあらわれます。

だから、書家は名乗った時から書家になることができます。
けれど、その人がどのように書と向き合ってきたのかは、線に出てしまうのです。

書に関わる検定や制度

書家になる道は、ひとつでしょうか。

いいえ。
日本の書には、いくつもの入口があります。

書に関わる検定や制度もあります。

たとえば、高等学校などで教科として書道を教えるためには、教員免許が必要になります。
また、硬筆・毛筆書写技能検定のように、書写の知識や技術を測る検定もあります。

さらに、日本には多くの書道団体、協会、会派、教室があります。
それぞれに段位や師範制度、展覧会、認定の仕組みがあります。

資格を取る道。
教室で学ぶ道。
師範として教える道。
公募展に出品する道。
会派に所属して活動する道。
商業書道やデザインに関わる道。
そして、どこにも強く属さず、自分の作品として書き続ける道。

日本の書には、本当にさまざまな道があります。

認められる場

誰でも書家を名乗ることはできます。

けれど、誰でも同じように認められるわけではありません。

日本の書の世界には、長く続いてきた大きな公募展や、そこで評価される仕組みがあります。大きな書展で認められること、さらに日展のような広い美術の場で評価されることには、もちろん大きな意味があります。

そうした場で評価される経験には、確かな重みがあります。私自身も産経国際書展で受賞したことがあり、公募展という場で学んだことも少なくありません。

作品を出す緊張感。
多くの作品の中で見られること。
自分の書が、個人の好みだけではない場所で評価されること。

そうした経験には、確かに重みがあります。

けれど、書家であることは、それだけでは語りきれません。

受賞歴は、その人の歩みを示すひとつの記録です。
肩書きも、その人がどこで学び、どのような場にいたのかを知る手がかりになります。

それでも、最後に紙の上に残るのは線です。

肩書きだけで書を見るのではなく、実際にそこに残された線、余白、言葉の選び方を見ること。
私は、それを大切にしています。

着物を着るかどうかではなく

日本の書家と聞くと、着物、和室、畳、正座、大きな筆のような姿を思い浮かべる方もいるかもしれません。

けれど、日本の書家であっても、必ず着物を着るわけではありません。

私自身も、作品づくりのために着物を着ることはありません。
見た目をどれだけ整えても、それが線に出るわけではないからです。

書にとって大切なのは、衣装ではなく、筆を持つ手です。
線です。
余白です。
そして、書き続けてきた時間です。

「日本らしい」見た目を重ねるよりも、紙の上に残った線を見ることを大切にしています。

紙の上に残った線が、その人の書を語ります。

Quiet Lines Japanとして書くこと

Quiet Lines Japanでは、展覧会のための大きな作品や、強い演出のための書ではなく、暮らしの中に静かに置ける書を大切にしています。

部屋の主役になるために声を張るのではなく、日々の空気の中に静かに存在する書。

けれど、静かであることは、弱いということではありません。

線には、その人が歩んできた道が出ます。
選ぶ言葉には、その人が何を見ているかが出ます。
余白には、その人が何を残し、何を置かないのかが出ます。

書家は、名乗った時から書家になることができます。

けれど、書は一生の学びです。

何十年書いていても、自分から簡単に「書家」と名乗らない人もいます。
それは、書が終わりのある技術ではなく、歩き続ける道だからだと思います。

私も、その道の途中にいます。

Quiet Lines Japanの書は、その途中で生まれた線です。
肩書きだけではなく、線、言葉、余白、そしてそこに残る気配を見ていただけたら嬉しく思います。

関連リンク

Quiet Lines Japanの作品を見る
https://quietlinesjapan.com/works

Quiet Lines Japanについて
https://quietlinesjapan.com/ja/about

手書き日本書道の線を見るとき、どこを見るか
https://quietlinesjapan.com/journal/real-hand-brushed-japanese-calligraphy-guide